آرزو مي کنم زندگي مال تو….

مرگ مال من راحتي مال تو….

گرفتاري مال من شادي مال تو…..


غم مال من همه مال تو ولي تو مال من

یادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

اولی کوه وفا

دومی کوه صداقت سومی.......

کوهی که هر وقت بهم گفتی دوستت ندارم

از اون بندازمت پایین

 صدايت چون صداي ابشاران،

نگاهت چون نگاه چشم خورشيد،

و قدت همچو قد رود کارون...

خاک تو سرت که هيچ چيزت به آدمي زاد نرفته

مراقب گرماي دلت باش تا کاري که زمستان

با زمين کرد زندگي با دلت نکند

سلام بچه ها خوبین امیدوارم از دستم ناراحت نباشین من آپ میکنم و به همگی خبر میدم شما با نظراتون منو شرمنده کردین ببخشید به بزرگیتون قسم مشکل داشتم منتظرتونم بای

در حواشي شعرهايم،
هميشه طنين ِ ممتد ِ طعنه را شنيده ام!
كه : شاعران از فتح ِ قله هاي قيود و قافيه بازآمده اند
و تو گريه هاي مكرر خود را ترانه مي نامي؟
اگر اينگونه بود،
هر كودكي شاعر و هر انشاي كودكانه
همنام ِ ترانه بود!
مي شناسم اين اهالي ِ همهمه را!
در عبور از معابر ِ باد،
شاعران ِ بسياري را ديده ام!
شاعراني كه به لطف ِ عينكهاشان شاعر شدند!
شاعراني كه مويشان را از وسط فرق مي گرفتند،
تا شاعر تر شوند!
شاعراني كه گفتند : « - ساده ايم! » و ساده نبودند!
گفتند : « - عاشقيم! » و عاشق نبودند!
گفتند : « - به رسم آينه رفتار مي كنيم! »
ولي آينه ها را شكستند
و تنها از طراوت ِ تن ها ترانه نوشتند!
باور كن راضي به گشودن ِ درگاه ِ گرد گرفته ي شان نيستم.
اما ببين چگونه پاپيچ ِ اين پاي پياده مي شوند!
هر چند،
آنها كه از خطوط ِ خوابهاي من خبر ندارند!
آنها كه تابحال،
جز خواب ِ چراغ سبز ِ چهارراه ِ خيابانشان،
خوابي نديده اند!
بگذار دلشان به همين هفته هاي همهمه خوش باشد!
وقتي نام ِ زغفران مي شايد،
آنها به ياد ِ شله زرد مي افتند!
هيچ شاعري در دفتر ِ شعر ِ خود ننوشت:
زعفران گل ِ زيبايي ست!
از ضمير ِ زنگار بسته شان
به جز تكرار ِ طعنه و ترديد
انتظاري نمي رود!
بگذار ندانند كه رگبار ِ گريه هاي من،
از كجاي آسمان آب مي خورد!
ولي مي خواهم تو بداني! گُلم!
مي خواهم تو بداني!
پدر بزرگم هميشه مي گفت
وقتي شبانه به كابوس ِ بي نور ِ كوچه مي روي،
براي فار از زواياي ترس
آوازي را زمزمه كن!
من همه براي پُر كردن ِ اين خلوت ِ خالي ترانه مي خوانم!
براي تاراندن ِ ترس!
به خدا از اين كوچه هاي بي سلام،
از اين آسمان ِ بي كبوتر مي ترسم!
بامها را ببن!
ديگر كسي بادبادك نمي سازد!
در دامنه ي دست ش كودكان،
تير و كمان حرف ِ اول را مي زند!
مي ترسم از هزاره اي ديگر،
نسل ِ گلهاي سرخ منقرض شده باشد!
مي ترسم نوه هاي اين ماهي ِ سرخ هم
با خيال ش رسيدن به دريا،
دور ِ حصار ِ همين حوض ِ نيمه پُر
بچرخند و ُ
پير شوند و ُ
بميرند!
مي ترسم تو نيايي و من،
تا هميشه همسايه ي اين سايه هاي سرشكسته شوم!
مي ترسم!در قيد و بند ِ تكميل ترانه هم نيستم!
مي دانم كه دنيا شبيه ترانه هايم نيست!
تنها براي دوري ِ دستهايمان زمزمه مي كنم!
 

 
اگر شبی فانوس ِ نفسهای من خاموش شد،

عشق من عاشقم باش

تو غربتی که سرد تمام روزو شبهاش
غریبه ازمن وما عشق من عاشقم باش
عشق من عاشقم باش که تن به شب نبازد
با غربت من بساز تا با خودم بسازم
تو خواب عاشقارو تعبیر تازه کردی
کهنه حدیث عشقو تفسیر تازه کردی
گفتی که از تو گفتن یعنی نفس کشیدن
از خود گذشتن من یعنی به تو رسیدن
قلبمو عادت بده به عاشقانه مردن
از عشق زجه دیدن از عشق جوسه خوردن
وقتی که هق هق عشق زجه احتیاج
سر جنون سلامت که بهترین نیاز
عشق من عاشقم باش اگر چه مهلتی نیست
برای با تو بودن اگر چه فرستی نیست
عشق من عاشقم باش نزار بیافتم از با
بمون با من که بی تو نمی رسم به فردا
عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش

یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم
گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم
خود بتازیم به هر درد که از دوست رسد
بهر بهبود ولی فکر دوایی نکنیم
جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم
شکوه از غیر خطاست خطایی نکنیم
یاور خویش بدانیم خدایاران را
جز به یاران خدا دوست وفایی نکنیم
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم
گر که دلتنگ از این فصل غریبانه شدیم
تا بهاران نرسیده است هوایی نکنیم
گله هرگز نبود شیوه ی دلسوختگان
با غم خویش بسازیم و شفایی نکنیم
یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم
وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم
پر پروانه شکستن هنر انسان نیست
گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم
و به هنگام نیایش سر سجاده ی عشق
جز برای دل محبوب دعایی نکنیم
مهربانی صفت بازار عشاق خداست
یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني .

صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني

. شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين .

ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني .

ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم .

چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي رانی .

 تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند .

 به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني .

 دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل .

درون سينه ام آري تو آن  موج هراساني .

هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن .

 چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي دانی .

قصه ام دیگر زنگار گرفت
با نفس های شبم پیوندی است
پرتویی لغزد اگر بر لب او
گویدم دل : هوس لبخندی است
خیره چشمانش با من گوید
کو چراغی که فروزد دل ما ؟
هر که افسرد به جان با من گفت
آتشی کو که بسوزد دل ما؟
خشت می افتد ازاین دیوار
رنج بیهوده نگهبانش برد
دست باید نرود سوی کلنگ
سیل اگر آمد آسانش برد
باد نمنک زمان می گذرد
رنگ می ریزد از پیکر ما
خانه را نقش فساد است به سقف
سرنگون خواهد شد بر سرما
گاه می لرزد با روی سکوت
غولها سر به زمین می سایند
پای در پیش مبادا بنهید
چشم ها در ره شب می پایند
تکیه گاهم اگر امشب لرزید
بایدم دست به دیوار گرفت
با نفس های شبم پیوندی است
قصه ام دیگر زنگار گرفت

سلام دوستان خوبین بالاخره این سال ۸۵ با هر خوبی و بدیش رفتش ما موندیم یه عالمه مشکل و درد که همه رو به سال جدید میاریم خودمون نو میشیم خونمون همه چیزمون اما کی میتونه دلشو تمیز کنه و دل تکونی کنه با این همه غم و مشکل و بدی و خوبی به سال ۸۶ میریم به امید روزای خوشیم اما خوبتر که نمیشه هیچ بدتر هم میشه تو بعضی مسائل عمره دیگه میگذره باید سر کرد تموم میشه ولی امیدوارم واسه همه این سال یه سال پر از مهر و عطوفت و خبی باشه به امید روزای خوش روزایی که دیگه مرمونش دل شکستن رو بلد نباشن  دیگه... هیچی  مبارکه منکه تو این سال خیلی چیزا رو از دست دادم از آدم بگیر تا بقیه تا فرصت فرصتی که دیگه اون اشتباهای سال قبل رو  انجام ندم میدونم سال دیگه هم اگه زنده باشم با همین درد و مشکلات میام میگم مبارکه اما چیزی کی هیچ وقت برنمیگرده ۲ ثانیه پیش بود چقدر خوبه که بتونیم قدر لحظه لحظه ی زندگیمون رو بدونیم  این پدر و مادری که کنار من هستن شاید فردا نباشیم واقعاْ باید همه جوره قدرشون رو دونست یه نعمتن ممنونشون بود همه جوره منم واسه شما و خونوادتون پدر و مادرتون و برادر و خواهر آرزوی سلامتی دارم و اگه به سوی  خدا رفتن آرزوی آمرزش و مغفرت خدا رو دارم به امید سالی خوش .

مهدی محمودی

به دريا شكوه بردم از شب دشت،

وز اين عمري كه تلخ تلخ بگذشت،

به هر موجي كه مي گفتم غم خويش؛

سري ميزد به سنگ و باز مي گشت .!

  RSS